تا ته عالم

مرو ای یار، مرو
مخوان آن قصه ی نومیدی را
گاه در این چرخه ی تیره ی بخت
می توان روزنی از نور دید
می توان گاه با بوسه ی اشک
تا ته عالم خندید

م.فردا
۱۳۹۰/۰۵/۲۱

شما میتوانید دیدگاهی بگذارید، یا بازخوردی از سایتتان.

دیدگاهی بگذارید

عضو خوراک مطالب شوید مرا در توییتر دنبال کنید!
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: